Daar lag ik dan in het ziekenhuis in Londen. Vol pijnstillers en twee vriendelijke fysiotherapeuten probeerden mij te helpen. Op dat moment besefte ik opnieuw iets wat ik eigenlijk al wist: mijn lichaam bepaalt soms het tempo.
Kan ik eindelijk het nieuwe huis van mijn dochter in Londen bekijken, raakt bij mij een rugzenuw beklemd. Zodanig dat ik me van de pijn niet meer kan bewegen of ademhalen. Paniek. Met een ambulance word ik naar het ziekenhuis gebracht.
Je begrijpt, dit bezoek aan Londen had ik me heel anders voorgesteld.
Na het overlijden van mijn man Tom wilde ik vooruit. Na 57 jaar samen moest ik opnieuw leren alleen te leven. Vooral aan mijn kleinkinderen wilde ik laten zien dat het leven doorgaat. Dat je, ondanks groot verdriet, weer iets van je leven kunt maken.
Ik had plannen genoeg.
Wandelen. Reizen. Schrijven. Mijn boek afmaken.
Maar mijn lichaam dacht daar soms anders over.
Zoals mijn rouwcoach, Anneliese Vonk, zegt: ‘Jij bent hét voorbeeld van een rouwend lichaam, gecombineerd met een rouwend brein.’
Dat vond ik in het begin lastig om te accepteren. Ik wilde vooral dóór. Mijn hoofd was daar klaar voor. Mijn lichaam nog niet.
Inmiddels heb ik geleerd beter te luisteren. Niet alleen naar wat ik graag wil, maar ook naar wat mijn lichaam nodig heeft. Dat klinkt eenvoudig, maar voor mij was het een reis vol hobbels. Een reis van luisteren naar mijn lichaam, leren vertrouwen op mezelf, ontdekken wat me energie kost en vooral wat me energie geeft.
Die reis is nog niet voorbij. Ik werk nog iedere dag aan mijn conditie en aan een leven dat bij mij past. Soms zet ik een stap vooruit. Soms moet ik even pauzeren.
Dat geldt ook voor het schrijven van mijn boek Je geluk zit in een laatje.
Soms duurt een reis langer dan gepland. Maar dat betekent niet dat je je bestemming niet bereikt. Als de dingen zijn zoals ze zijn, wil dat niet zeggen dat ze altijd zo blijven.
Wil je mijn reis en schrijfproces volgen? Dan nodig ik je van harte uit om hier mee te reizen.
Lieve groetjes,
Elly Kassenaar
P.S. Heeft jouw lichaam je ooit gedwongen om pas op de plaats te maken?
