Waarom mijn boek deze titel heeft

In deze blog vertel ik hoe ik tot de titel “Je geluk zit in een laatje” voor mijn boek kwam.
Hoe mijn verleden invloed had op mijn latere ‘zijn’ en hoe ik heb geleerd om mijzelf daarin te helen door laatjes te openen en emoties toe te laten.

Je ziet hier het moment dat ik de titel van het boek bedacht.
De foto is gemaakt door Jolanda Pikkaart.

Je geluk zit in een laatje

Tijdens mijn burn-out bezoek ik een tentoonstelling van Dali, daar zie ik de sculptuur van een vrouwenfiguur met allerlei openstaande laatjes in haar lichaam. Direct denk ik „dat ben ik”, alle emoties uit mijn jeugd heb ik weggestopt in zo’n laatje. Alleen mijn laatjes staan niet open. Ik heb ze dicht geschoven en op slot gedaan, de sleutel eruit gehaald en weggegooid in een sloot. Zodat ik er nooit meer bij kan.

Mijn jeugd

Tot mijn 9e had ik een normale jeugd. Ik was enig kind met een vader en moeder, er was wel veel spanning en ruzie in huis. Mijn moeder was geen hartelijke vrouw, ze was snel geïrriteerd en boos zonder dat daar een aanleiding voor was. Als ze boos was sloeg ze dingen stuk. Ik herinner me de gang vol met glasscherven van de voordeur en een antieke spiegel. Ook mijn gitaar vond ik ooit aan diggelen op mijn kamer, wat de aanleiding daarvoor was heb ik nooit geweten. Ik had het muziekinstrument pas gekregen van mijn ouders. Met veel plezier leerde ik erop spelen en kreeg ik gitaarles. Het verdriet over mijn stukgeslagen gitaar liet ik niet toe en ik deed of ik me er niet aan stoorde. Daardoor werd mijn moeder nog bozer op mij.
Maar meestal was mijn vader het doelwit van haar woedeaanvallen. Gelukkig voor mij had ik een lieve hartelijke vader.

Hoera een zusje

Eindelijk kreeg ik een zusje, bijna op mijn 9e verjaardag. Wat was ik er blij mee. Alleen mijn moeder bleef op haar bed liggen. Dat bleef nog jaren zo. Samen met mijn vader zorgde ik voor mijn zusje, voor ons eten en het huishouden.
Alle emoties die ik in mijn jeugd voelde, heb ik niet toegelaten. Ik walste eroverheen. Ik zocht in die tijd altijd naar oplossingen en ging meteen weer verder, altijd bezig om van de situatie het beste te maken.
Dat dat niet zo goed was voor mijn gezondheid, daar kwam ik veel later achter. Tijdens mijn burn-out kwam alles uit mijn jeugd als een boemerang op me af en heb ik langzaam en stuk voor stuk zo`n laatje opengemaakt en de emoties toegelaten.